با همه دلتنگی

خنده هایت همه آرامش بود،

تو پيام آور شادي بودي.

و در آن تاريكي

چشمهایت روشن، گويي از جنس بلور.

گونه‌هايت همه سرخ و نگاهت گيرا.

همه را خوب به خاطر دارم.

***

تو بدان،

 باور كن،

 روشني‌ها با توست .

من به ايمان تو ايمان دارم.

***

به تو مي‌انديشم، و به رؤياهايت، و سرانجام سپيد.

تا ابد خواهم ماند.

رفتني نيست مرا.

شايدم تكراري

و نمي دانم ها، آخرين واژه اين مرد شده

صحبتش جمله پر از درد شده.

و چه اميد دراز بهر فرداهايش،

در دلش ليك غمي پنهان است.

گاه مي انديشد

كه چه سان پير شده،

و در اين بازي ايام چه بد، پير زمينگير شده

گاه با لبخندي ـ پوزخندي ـ شايد

مي رود در رويا، ياد ايام قديم.

و در انديشه خود باز جواني بيند،

خرم از شادي ايام و پر از بي باكي،

غرق دوران جواني، روزگار كامراني.

*  *  *

قطره اشكي ناگه

باز يِادش آورد

كه همه رويا بود.

چشمهايش را بست

*  *  *

روز ديگر، اما

مردمان گذري

پيكيري را ديدند

كه دگر پير نبود

و دگر پير زمينگير نبود.

به ياد پيرمرد كوچه ما كه بهش ميگفتيم بابا. خدا رحمتش كنه.

شعرهايت زيباست، قصه غصه ماست

تو سخن از دل ما ميگويي.

باز هم شعر بگو.

ديگري اما گفت : شعر تو تكرار است.

ناخودآگاه نگاهش كردم.

لحظه اي فكر، تامل، بعد آن با خنده،

در جوابش گفتم :

زندگي تكراريست، من و تو تكراريم.

من اگر نو بشوم تنهايم و در اين تنهايي

درد را مي بينم.

نو شدن بد درديست و تو خود مي داني

قصه غربت و تنهايي را

پس چرا مي پرسي؟

حرف تو شيرين است

شايد اين حرف دل ما و همه ياران بود

ولي اين بارِ غمِ رسوايي، كه پدرهامان گفت

درد بي درمان است.

((خواهي نشوي رسوا همرنگ جماعت شو))

باز هم ميگويم، كه در اين غربت تلخ

نوشدن بد درديست

و من از تنهايي مي ترسم.

... 

همرهی شاید و

بانگی باید

تا به فردا برسیم.

دگر در جمع شاديها، نشان از من نخواهي ديد

من آن اشكم كه در چشم جواني خسته و مايوس مي غلتد.

*  *  *

چه آرام و صبور در كنج غم، در فكر و روياها فرو رفته

گلويش مملو از بغضي گره خورده.

نمي داند كدامين درد را مهمان كند امشب

گناهش چيست؟ عشقي پاك!

و اين پاداش احساسش

به اوج لحظه خواهش دلش هم گريه مي خواهد

دريغ از اشك

حتي قطره اي بهر تسلايش.

دلش روي زمين مانده

دلش زخمي ترين دلهاست، از دست عزيزانش

نه دشمن، بلكه جانانش.

نگاهي خسته و غمخورده بر در

انتظاري بيهوده را طي مي كند امشب

و فردايي ندارد

تا به اميدش، شب سرد و غروب تنگ را فردا سحر سازد

*  *  *

كنون اي نازنين گر قصه را خواندي

بدان در شهر درد آلود، در اين غربت، گرفتارم

دلم غمگين و بيمارم و با اين درد و دلتنگي كه از ياران به دل دارم

 زجانم دوستت دارم.

خنده ای زهرآلود،

 بدتر از ناله شب

عمق شب پیدا نیست،

                      زندگی زیبا نیست

***

سادگی زیبا نیست - این نشانی است که بر نقش دلم نقش شده

ولی افسوس چه دیر

ولی افسوس چه دیر، این دل ساده بی آلایش

                                          درد را باور کرد

***

به چه می اندیشی؟ و چه می اندیشی؟

که چرا آمده ایم؟ یا چرا باید رفت؟

و من امروز  به تلخي ديدم، 

ساده دل بود دل ما که گمان داشت صداقت زیباست

***

آخر قصه چه شد؟

        آخرین قصه چه شد؟

قصه ای تکراری،

       قصه بیزاری ،

            عشق هم زیبا نیست!!؟؟

باز وقت سحر است؛

روشني با من و تو

مانده ايم تا دم صبح

از صدای گل سرخ، قلبهامان زخمی، دیده هامان گریان، چهره ها بی لبخند

لیک، فردا چو رسد

بزند خنجر نور، بشکافد دل شب

وغم از سینه غمناک به گرمی امید، رخت بربندد وباز

                                               روشنی و من و تو

                                                        ۀۀۀ

پس بیا تا من و تو ما باشیم

با دلی پر زهیایوی امید

بزنیم تار وفا، نکنیم عشق رها

تا که فردا باشیم، همره و یاور هم

و نباشیم دگر، بی خبر از دل هم

                                                       ۀۀۀ

کاش فردا که رسید، عشق معنا می شد

                   زندگی بر همه کس، خوب و زیبا می شد

                                تا به کی اینهمه غم، که دل ما دارد

                                              تابه کی خار جفا، که گل ما دارد

ما دگر خسته شدیم - خسته از این تکرار

                                     ولی از باور عشق، باز وقت سحر است

گفتي که مرا دوست نداري، گله اي نيست
بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست

رفتي تو، خدا پشت و پناهت، به سلامت
بگذار بسوزد دل من، مسئله اي نيست...

خزان آمد به این بستان و گلزارم چه ویران شد
خداوندا چرایارم چنین بشکسته پیمان شد

کنون چون رفت بی همره خداوندا نگهدارش
ولی با رفتن لیلی دل مجنون چه ویران شد

نفسم حبس می شود

تو مثل همیشه می خندی

روحم در حال پرواز است و ناگه با کلامی به این تن خسته برش می گردانی.

در پوست خود نمی گنجم

به دنبال دلتنگیم - همدم همیشگیم - میگردم تا خبرآمدنت را با او بگویم.

پیدایش نکردم. چه بهتر

کاش همیشه می آمدی

کاش این قصه مردن و زنده شدن تکرار نمی شد.

از رفتن تا آمدنی دیگر.

بگذریم.

فعلا مجال گلایه نیست.

من حالا خوشحال ترینم و لبریز از خنده تو که قلبم را نوازش می دهد.

آری٬

تو هنوز مرا دوست داری.

غم تو کشت مرا

من گرفتارم و تدبیری نیست

نه ز پایان سیاهی خبری نی ز سحر

هیچ امیدی نیست

و دریغ از تو که آنی به دلم فکر کنی.

کاش یارم بودی٬ تو نگارم بودی.

کاشکی٬

اما حیف ...

تو ببخش اینهمه خودخواهی را.

دست من نیست اگر از تو نفس میگیرم٬

امر کن تا که بمیرم٬

بخدا میمیرم.

بگويد يا بفهماند،

چه دردي در دلش دارد
ولي افسوس از فردا.
تو خود مي‌داني و من هم، از آن فرداي بي سامان
***
جوان ديگر نمي خنديد، كسي دردش نمي‌پرسيد.
 ***
زمان بگذشت و ياران هم
جدا گشتند از پيمان و سرگردان و بي سامان
سراغ از سرنوشت خويش مي‌جستند.
جوانك با غمي پنهان، رها در بازي دوران، هزاران بار در رؤيا
سفر تا روزگاران داشت.
و مي‌پرسيد از يارش، كه آيا مهري از او در دلش دارد؟
هزاران پرسش و پاسخ در آن يك لحظه پيدا شد.
ولي افسوس،

صد افسوس، كه رؤيا بود
و يارش رفته و ديگر، مجالي نيست تا آگاهي از يك پرسش ساده.
***
كنون اي نازنينم، مهربان، آرام جان من
نباشيم آيه تكرار.
كلامي دلنشين تر از محبت؟
حيف باشد حبس اين احساس، درون سينه‌هاي ما.
همين امروز، اين لحظه

روی زیبای ترا کاش نمی دیدم من

قد رعنای ترا کاش نمی دیدم من

بعد یک عمر سر پیری و عاشق بازی

سحر چشمای ترا کاش نمی دیدم من

شیطنت بود و یا عاشق عاشق بودی

شور شیدای ترا کاش نمی دیدم من

برق چشمان تو آتش به دل غمزده زد

چشم رسوای ترا کاش نمی دیدم من

سوختم از غم دوری٬ تو به من خندیدی

آن اداهای ترا کاش نمی دیدم من

چون شدم تشنه این عشق تو آبم دادی

شهد لبهای ترا کاش نمی دیدم من

تو همه عمر منی٬ هر چه که گفتم به خطاست

چه کسی گفت ترا کاش نمی دیدم من

باز باران با ترانه بی بهانه

بردل سرد تو کوبید

در دل سنگ تو رویید

عشقهای تلخ غربت

داستانهای نهانی ...

*************

باز باران با بهانه بی ترانه

با گهرهای فراوان

بردل تنگم که بارید

در دل من جمله رویید

یادهای جاودانه

*************
بشنو از من یار دیرین

رنگ باران یاد یاران

چون گذشت از کوی ذهنت

در هوایش یاد می کن

روزهای شاد وشیرین
یار دیرین..........

میخورد بر بام خانه»

خانه ام کو؟ خانه ات کو؟

آن دل دیوانه ات کو؟

روزهای کودکی کو؟

فصل خوب سادگی کو؟

یادت آید روز باران

گردش یک روز دیرین؟

پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟

خاطرات خوب و شيرین

کودک خوشحال دیروز

غرق در غمهای امروز

یاد باران رفته از یاد

آرزوها رفته بر باد

* * *

باز باران٬ باز باران

میخورد بر بام خانه

بی ترانه ٬ بی بهانه

شایدم٬ گم کرده خانه

در پی خنده تو خندیدم٬

بی خبر از فردا.

غرق بازی بودی٬ و بدنبال پر شاپرکها می رفتی٬ و به دنبال تو٬ من.

هر دو سرگرم شدیم.

شاد از شادی ایام و پر از خنده شدیم

و در آن بازی گرگم به هوا

عهد بستیم که با هم باشیم.

* * *

سالها رفت و گذشت

روزها از پی هم می آمد

نه نشان از تو بدیدم نه خبر از تو رسید

و در اندیشه خود

بارها عهد شکستم که ز تو دل بکنم

دل تنگم اما٬ همچنان منتظرت

و به تصویری دور٬ در پس خاطره ها می نگرد.

* * *

تو به من خندیدی

و نفهمیدم من٬

خنده ات خنده نبود٬ عشق پاینده نبود

کودکی با من گفت : عاشقی سیری چند؟!

خنده ای تلخ٬ پر از دلتنگی

سینه اش مملو درد٬ خاطرش آزرده٬

باز بی مهری ایام و همان طالع شوم.

تهمتی سنگین بود.

و نه از بیگانه٬ از پدر آنکه امیدش بايد٬ تکیه گاهش باشد.

با خودش گفت پدر کینه دیرین دارد٬ و ز مرگ مادر خاطر غمگین دارد.

*   *   *

رستم آرام نداشت.

قصه کشتن سهراب به یادش آمد.

نه٬ سیاوش؟! هرگز٬

همچو شیری زخمی٬

غرشی کرد به کاووس که تو٬

گرچه شاهی٬ اما٬

تو بدان گر که گزندی به سیاوش برسد٬

خانه ات ویران است.

*   *   *

آتشی بر پا بود

حاکم شهر چنین گفت که ای مردم شهر٬

چون به آیین اهورامزدا٬ آنکه ناپاک بود طعمه آتش گردد

گر سیاوش به سلامت گذرد٬ بی گمان سودابه٬ به سزای گنهش خواهد سوخت.

و سیاوش خندان٬ دست رستم بوسید.

لحظه ای اندیشید٬ رو به یزدان شد و گفت :

مهربانتر ز پدر٬ تو که خود میدانی٬ پس در این وادی سخت٬ تو نگهدارم باش.

بی تامل آنگه٬ به دل آتش زد٬ بی مهابا٬ بی ترس

و سکوتی سنگین٬ در تمامی فضا جاری بود

آنطرف تر رستم٬ رنگ به رخسار نداشت٬

در دلش غوغا بود.

*   *   *

شعله های آتش٬

از خجالت اما٬ سرختر از همه وقت

شهر لبریز سکوت٬ و زمان ساکن بود

و نفسها همه حبس در سینه٬

چشمها خیره به آتش٬

ناگه٬

کودکی با همه ي کودکیش٬

با صدایی از شوق

بانگ زد٬

مژده٬

سیاوش آمد

و

سیاوش آمد

که دلش گرفته از نامردمیها٬ تک و تنها٬ میون دلواپسیها٬

نمیدونه چی بگه با دل عاشق٬ با دل دربدر و همیشه صادق٬

که همه رفتن و رفتن.

تو دلش یه قصه داره٬ قصه ای پر غصه داره٬

با خودش تو اوج غربت٬ توی تنهایی و حسرت٬ زیر لب اینو میخونه :

((اونکه عاشق بود و عمری از جدا شدن میترسید٬ همه هراس و ترسش به دروغش نمی ارزید))

آره رفتش.

رفتن یار قدیمی٬ همون عاشق صمیمی٬ تازه اول غروبه

این شروع غم فرداست.

اونکه رفت و دلو برده به اسیری٬ بی خبر از غم یارش تو غریبی.

اما بشنو از غریبا.

با همه دلتنگیاشو٬ غم غربت درد فردا

هنوزم سنگ صبوره.

میدونم میخواد بمونه٬ شعر فردا رو بخونه

غریبا سنگ صبوره٬ غریبا کوه غروره

         ترا می پرستم٬

                           و می گویم٬

                                      و می نویسم٬

                                              و می خوانم برایت.

            هراسی نیست٬

               رازی نیست.

                                همه میدانند٬

                                                بگذار تو هم بدانی.

خنده ها از ته دل٬ بغضها پر معنی٬ گریه ها با احساس.

آن زمانی که دگر ما شده ایم٬ صحبت از ایمان است.

بخدا سادگی و پاکی تو٬ سخن پیر خراباتی ماست٬

نفست هم پاک است و فضا مملو از دوستی است.

در نگاهت٬ همه آواز محبت پیداست.

گاه می اندیشم٬

خنده مادر من نیز چنین رنگی داشت٬ خواهرم هم شاید

و نجابت جاریست٬ در وجودت که به این زیبایست.

میتوان انسان ماند.

فکر می کنی یه روز بیاد٬ قلبتو مهمونم کنی

توی حصار قلب تو٬ بگیری زندونم کنی

فکر می کنی یه روز بیاد٬ رو چشم من پا بذاری

بیای به خونه خودت٬ عشقو برام جا بذاری

فکر می کنی یه وقت بشه بهم بگی دوست دارم

بهم بگی غصه نخور٬ کی گفته تنهات می ذارم

*  *  *

اما می دونم این روزا٬ کارم شده فکر و خیال

یه عالمه دلواپسی٬ یه دنیا رویای محال

*  *  *

خوب می دونم٬ آخر کار٬ می خوای فراموشم کنی

بگی که من دیونه ام٬ بری تو خاموشم کنی

بدون که دیگه مرده ام٬ اگه که اون روز برسه

به دل می گم بسه دیگه٬ نفس کشیدنم بسه

دلم دگر نمی کند ز رفتن تو شکوه ای

دگر به کوی من نیا٬ برو٬ ز یاد رفته ای

که بجز یاد تو ای دوست ندارم به دلم هیچ نشانی.

به خیالت شب و روزم همه تکرار مکرر٬

نه شبی نه روزگاری که به یادت نکنم سر.

همه یادم پر از عطر نوازش٬

                          همه جانم به تمنای تو خواهش٬

دگر از قصه رفتن به دلم نیست نشانی.

به کجا کوچ کنم جز سر کویت؟

                              به چه دل خوش کنم ای دوست بجز دیدن رویت؟

همه دلتنگی و غم رفت ز دل بعد پریشانی مویت

                               و کنم یاد سبویت٬ که نفس داد مرا جرعه آخر

 و چنین شد که شدم واله و شیدا و تماشا گر رویت

و تو خود دانی و٬ من هم٬

که بجز یاد تو ای دوست ندارم به دلم هیچ نشانی. 

چه باید کرد؟

و باز قصه روزی روزگاری.

چرخش این چرخه تا کی؟!

دلم تنگ است.

تنگ برای خوبیها٬ مهربانیها

وقتی که تو بی هیچ چشمداشتی همه داشته هایت را با من قسمت میکردی و من عصیانگر به تمامی آن می اندیشیدم.

بی آنکه بدانم٬

و این نادانی را از پدرانم به ارث برده ام٬ دوست ستیزی و بیگانه پرستی.

ویرانی سرانجامی است که می بینم و ترا که بر من و رویاهایم می خندی.

هر چه بود گذشت اما مانده ها زیبا نیست.

پیش تر ها گفته اند که خود کرده را تدبیر نیست

اما٬ شاید٬

برای فرداها هنوز دیر نشده است.

کلامی نو باید

 و دستی

 که یاری کند.